juillet 28, 2008

em trânsito

a cabeça começa a ir. a vontade aumenta.
mas antes da definitiva, outra mudança.

caixas, sacolas, pilhas e pilhas de coisas. pedaços de nós acumulados nesses três anos. ou o que ficou, depois de tantas triagens.
somos caracóis. mas a casa quase não cabe mais nas costas.

tantas mudanças. tanta instabilidade que reflete no humor. fragiliza. enfraquece.
deixar pra trás não é fácil. muito menos quando não se tem o definitivo pela frente.

e nesse entremeio-nômade nos vemos querendo mais. antecipando o fim.
mas não podemos pular essa etapa.
garanto que ele queria. e confesso que eu também.

o calor do verão chegou, acompanhado de céu azul e sol intenso.
fingimos que não vemos em um final de semana de tarefas.

falta pouco, eu repito pra ele. ele me diz que já faz tempo demais.
e mesmo tentando ser positiva, concordo secretamente.

nos resta esperar. que as intempéries passem e que a calmaria chegue. logo.
vai chegar.
mais do que nunca somos porto seguro um do outro.
menos de três meses para alcançar terra firme.

Posted by roberta at juillet 28, 2008 12:38 PM
Comments

cara, eu fico nervoso só d ler o teu blog

Posted by: balu at juillet 30, 2008 02:09 PM

turbilhão!
beijo robs!
.)

Posted by: ju at juillet 29, 2008 01:45 PM

imagino.
( ou não! né!?)
;)
beijo, queri!

Posted by: giu at juillet 29, 2008 01:03 AM